bu akşam : DUMAN

memleketin en büyük - daha doğrusu en iyi - grubu olduğunu kimseyle tartışmaya tenezzül etmeyeceğim gruptur duman. dünyada en sevdiğim 2 - 3 gruptan bi tanesi. (bkz : bitanesinden bitanesine) duman yıllar sonra ankara'ya gelmeye karar vermiş. ankara'ya 5 saat ve 10 liralık uzaklıkta olduğum için hemen damladım tabii ki.
başlangıç saati 23.45 yazıyordu ve ben de 23.20 gibi 312 arena'ya yol aldım. içeri girdiğimde "haaatunuuun canı çekeeeeer" diye tam gaz devam etmekteydi konser, açıkçası hayal kırıklığına uğramıştım. bir saniye bile kaçırmak istemezdim. hemen hoplayıp zıplayanlar arasında yerimi aldım. kaan tangöze her zamanki adidas eşofmanını giymiş, bizleri gaza getirmekle meşguldu. adamlar seyirciye oynamayı çok iyi biliyor, tabi bunu bilinçli bi şekilde yaptıklarını söylemek yanlış olur. sahnedeyken eğlendiklerini o kadar hissediyorsunuz ki samimiyetlerine inanmamak mümkün değil. fark etmemenin imkansız olduğu bi başka şey bu insanların aslında ne kadar iyi arkadaş olduğu, beraber çalmaktan ne kadar zevk aldıkları. bunca yıldır birbirlerini ezberlemişler artık ve bu sahnede onlara çok güzel bir elektrik katıyor. ama konser arasında beni şaşırtan bişey vardı. duman konser arasında arctic monkeys çalıyordu. arctic monkeys'i seviyorlar mı gerçekten yoksa mekan mı ayarlıyor böyle şeyleri diye düşüne düşüne bi bira çaktım. konserin 2.yarısı başlayınca artık gaz şarkılar patlamaya başlayınca, sahnedekiler de izleyenler de coştu. özellikle bir belki alışman lazım vardı ki yarım saat süren ve doğaçlamalarla dolu bana kalırsa konserin en güzel anlarıydı. klasik duman coverları benim sadık yarim kara topraktır, olmadı yar, çile bülbülüm gibi çok başarılıydı. zaten 3 saate yakın sahnede kaldıkları için köprüaltı hariç keşke çalsalardı dediğim şarkı olmadı. zaten gecenin tek hayal kırıklığı da buydu. çünkü duman, rockncoke 2006da neyse o akşam da oydu. coşkuluydu, heyecanlıydı, hareketliydi, bir numaraydı.