1 Nisan 2010 Perşembe
23 Mart 2010 Salı
bu akşam : DUMAN
memleketin en büyük - daha doğrusu en iyi - grubu olduğunu kimseyle tartışmaya tenezzül etmeyeceğim gruptur duman. dünyada en sevdiğim 2 - 3 gruptan bi tanesi. (bkz : bitanesinden bitanesine) duman yıllar sonra ankara'ya gelmeye karar vermiş. ankara'ya 5 saat ve 10 liralık uzaklıkta olduğum için hemen damladım tabii ki.
başlangıç saati 23.45 yazıyordu ve ben de 23.20 gibi 312 arena'ya yol aldım. içeri girdiğimde "haaatunuuun canı çekeeeeer" diye tam gaz devam etmekteydi konser, açıkçası hayal kırıklığına uğramıştım. bir saniye bile kaçırmak istemezdim. hemen hoplayıp zıplayanlar arasında yerimi aldım. kaan tangöze her zamanki adidas eşofmanını giymiş, bizleri gaza getirmekle meşguldu. adamlar seyirciye oynamayı çok iyi biliyor, tabi bunu bilinçli bi şekilde yaptıklarını söylemek yanlış olur. sahnedeyken eğlendiklerini o kadar hissediyorsunuz ki samimiyetlerine inanmamak mümkün değil. fark etmemenin imkansız olduğu bi başka şey bu insanların aslında ne kadar iyi arkadaş olduğu, beraber çalmaktan ne kadar zevk aldıkları. bunca yıldır birbirlerini ezberlemişler artık ve bu sahnede onlara çok güzel bir elektrik katıyor. ama konser arasında beni şaşırtan bişey vardı. duman konser arasında arctic monkeys çalıyordu. arctic monkeys'i seviyorlar mı gerçekten yoksa mekan mı ayarlıyor böyle şeyleri diye düşüne düşüne bi bira çaktım. konserin 2.yarısı başlayınca artık gaz şarkılar patlamaya başlayınca, sahnedekiler de izleyenler de coştu. özellikle bir belki alışman lazım vardı ki yarım saat süren ve doğaçlamalarla dolu bana kalırsa konserin en güzel anlarıydı. klasik duman coverları benim sadık yarim kara topraktır, olmadı yar, çile bülbülüm gibi çok başarılıydı. zaten 3 saate yakın sahnede kaldıkları için köprüaltı hariç keşke çalsalardı dediğim şarkı olmadı. zaten gecenin tek hayal kırıklığı da buydu. çünkü duman, rockncoke 2006da neyse o akşam da oydu. coşkuluydu, heyecanlıydı, hareketliydi, bir numaraydı.
başlangıç saati 23.45 yazıyordu ve ben de 23.20 gibi 312 arena'ya yol aldım. içeri girdiğimde "haaatunuuun canı çekeeeeer" diye tam gaz devam etmekteydi konser, açıkçası hayal kırıklığına uğramıştım. bir saniye bile kaçırmak istemezdim. hemen hoplayıp zıplayanlar arasında yerimi aldım. kaan tangöze her zamanki adidas eşofmanını giymiş, bizleri gaza getirmekle meşguldu. adamlar seyirciye oynamayı çok iyi biliyor, tabi bunu bilinçli bi şekilde yaptıklarını söylemek yanlış olur. sahnedeyken eğlendiklerini o kadar hissediyorsunuz ki samimiyetlerine inanmamak mümkün değil. fark etmemenin imkansız olduğu bi başka şey bu insanların aslında ne kadar iyi arkadaş olduğu, beraber çalmaktan ne kadar zevk aldıkları. bunca yıldır birbirlerini ezberlemişler artık ve bu sahnede onlara çok güzel bir elektrik katıyor. ama konser arasında beni şaşırtan bişey vardı. duman konser arasında arctic monkeys çalıyordu. arctic monkeys'i seviyorlar mı gerçekten yoksa mekan mı ayarlıyor böyle şeyleri diye düşüne düşüne bi bira çaktım. konserin 2.yarısı başlayınca artık gaz şarkılar patlamaya başlayınca, sahnedekiler de izleyenler de coştu. özellikle bir belki alışman lazım vardı ki yarım saat süren ve doğaçlamalarla dolu bana kalırsa konserin en güzel anlarıydı. klasik duman coverları benim sadık yarim kara topraktır, olmadı yar, çile bülbülüm gibi çok başarılıydı. zaten 3 saate yakın sahnede kaldıkları için köprüaltı hariç keşke çalsalardı dediğim şarkı olmadı. zaten gecenin tek hayal kırıklığı da buydu. çünkü duman, rockncoke 2006da neyse o akşam da oydu. coşkuluydu, heyecanlıydı, hareketliydi, bir numaraydı.
22 Mart 2010 Pazartesi
16 Mart 2010 Salı
şehir içi 3 lira
çok kimseler bilmez antakyada normalde pek sık rastlanmayan bi taşıma şekli vardır:
motosiklet taksi!
köprüden cumhuriyet caddesine girer girmez solda birkaç motosikletli amca bekler. büyük kanuni motorlar.
fark eden oldu mu hiç fark eden de bu adamlar burda neden bekliyorlar diye düşünen oldu mu bilmiyorum ama yaz kış otobüslerin çalışmadığı - antakyada zaten akşam 10 da biter 9 numara - saatlerde bizim gibi saplar için iyi bi ulaşım aracıdırlar.
tesadüfen öğrendiğim bu taksileri kullanmıştım bi keresinde. motosikletin büyük sarsıntısı indikten sonra da bi süre yaylanarak yürümeme sebep olmuştu hatta.
motosiklet taksi!
köprüden cumhuriyet caddesine girer girmez solda birkaç motosikletli amca bekler. büyük kanuni motorlar.
fark eden oldu mu hiç fark eden de bu adamlar burda neden bekliyorlar diye düşünen oldu mu bilmiyorum ama yaz kış otobüslerin çalışmadığı - antakyada zaten akşam 10 da biter 9 numara - saatlerde bizim gibi saplar için iyi bi ulaşım aracıdırlar.
tesadüfen öğrendiğim bu taksileri kullanmıştım bi keresinde. motosikletin büyük sarsıntısı indikten sonra da bi süre yaylanarak yürümeme sebep olmuştu hatta.
15 Mart 2010 Pazartesi
Şehre ayak basar basmaz otobüse binmek.
Şöyle bi şey var, ben Antakya' ya 2-3 hafta önceden gitmeye karar vermezsem; daha doğrusu, karar vermekten çok; yapma aşamasına geçmezsem (bu konuda ne kadar acar olduğumu herkes bilir aslında da) Antakya' ya uçak bileti bulamam. İşte o zaman; derinlerden nefesler alma vakti gelir. Çünkü sırada Beşiktaş' taki Has bürosuna gitmek vardır. (genel olarak herkese olduğu gibi)
Neyse; senaryomuzun gelişme kısmı, benim uçak bileti bulamayıp 16 saat yolculuk otobüs yolculuğu yapmam mı? değil... O otobüs yolculuklarındaki 16 saat; genelde, Air, Musette, Dustin O' Halloran ve Kings of Convenience (fix playlist) dinlediğim için uyur; araba mola verince uyanır, sonra arabanın motoru ısındığında tekrar uyur. Sonra, eğer otobüs ekspress değil ise; Payas civarlarında uyanıp payas simiti yer; sonra bi daha uyur, topboğazı yakınlarında "oğlum geldin mi?" telefon konuşmasını yapar ve tahmin edeceğiniz üzre gene uyur; gara varıp o güzelim, tonu yüksek Antakya şivesini duyar ve yolculuğumu bitirdiğimi fark ederim.
Ve bunların hiçbiri de o kadar fazla koymaz.
Ama bir şey varki koyan; yani artık koyan... İşte otogarda inip; belediye otobüsüne binme evremdir. Sebebine hemen fılaşbek yapıyoruz...
6 ay önce İstanbul' a geldiğimde, trafik açısından berbat bi yere geldiğimi bir kaç saat içinde hissetmiştim. Herkes bizim Antakya' lı ZHL gibi araba kullanıyordu sonuçta. Neyse; otobüsleri ezberleyecek kadar şehre alışınca bu hissiyata bir de "keşke her yere tramvay, metro olsaydı" rüyaları eklenmiş oldu... Boş yollar yok ki arabalar fink atsın...
Tekrar, Antakya otogarındayız. Ve mavi otobüse binmiş vaziyetteyiz...
Belediye otobüsü gardan 20 km hız ile çıkıyor... Yol boyunca oluşan uykunun cemeresini çekmeye de başlıyorum. Boynum ağrıyor... Ve daha fenası BOMBOŞ YOLDA OTOBÜS 2O KM HIZ YAPIYOR! Lan İstanbul' da bu boşluğu otobüsler bulsa; Schumi' yi sollar lan!!
Sekans (ve o yavaşlığa karşı oluşturduğum gerilimim) otobüs garından köprüye kadar devam ediyor. O ara kafayı yediğimden ve artık sıkıldığımdan kendimi Interpol' e veriyorum. Ya da "who's in a bunker? who's in a bunker? women and children first and the children first and the children" diye içten içe o uykudan uyanıyorum. "lan acaba şu otobüste Radiohead dinleyen kaç kişi vardır?" diye kafa yora yora (kafa arslonga arslonga) köprüye varıyorum. Her zamanki gibi dersaneden çıkmış insanlar, bi de iddaacının önünde kuyruk oluyor. Mydonose dönerini görünce Antakya' da olduğuma seviniyorum ve sonra Kitabevine varıyor "evin anahtarı yok bende" diyorum "zaten ne zaman oldu ki?" diye laf işitiyorum (burası başlı başına başka bir hikaye ciddiyim!) sonra eve gidip uyuyorum.
Neyse; senaryomuzun gelişme kısmı, benim uçak bileti bulamayıp 16 saat yolculuk otobüs yolculuğu yapmam mı? değil... O otobüs yolculuklarındaki 16 saat; genelde, Air, Musette, Dustin O' Halloran ve Kings of Convenience (fix playlist) dinlediğim için uyur; araba mola verince uyanır, sonra arabanın motoru ısındığında tekrar uyur. Sonra, eğer otobüs ekspress değil ise; Payas civarlarında uyanıp payas simiti yer; sonra bi daha uyur, topboğazı yakınlarında "oğlum geldin mi?" telefon konuşmasını yapar ve tahmin edeceğiniz üzre gene uyur; gara varıp o güzelim, tonu yüksek Antakya şivesini duyar ve yolculuğumu bitirdiğimi fark ederim.
Ve bunların hiçbiri de o kadar fazla koymaz.
Ama bir şey varki koyan; yani artık koyan... İşte otogarda inip; belediye otobüsüne binme evremdir. Sebebine hemen fılaşbek yapıyoruz...
6 ay önce İstanbul' a geldiğimde, trafik açısından berbat bi yere geldiğimi bir kaç saat içinde hissetmiştim. Herkes bizim Antakya' lı ZHL gibi araba kullanıyordu sonuçta. Neyse; otobüsleri ezberleyecek kadar şehre alışınca bu hissiyata bir de "keşke her yere tramvay, metro olsaydı" rüyaları eklenmiş oldu... Boş yollar yok ki arabalar fink atsın...
Tekrar, Antakya otogarındayız. Ve mavi otobüse binmiş vaziyetteyiz...
Belediye otobüsü gardan 20 km hız ile çıkıyor... Yol boyunca oluşan uykunun cemeresini çekmeye de başlıyorum. Boynum ağrıyor... Ve daha fenası BOMBOŞ YOLDA OTOBÜS 2O KM HIZ YAPIYOR! Lan İstanbul' da bu boşluğu otobüsler bulsa; Schumi' yi sollar lan!!
Sekans (ve o yavaşlığa karşı oluşturduğum gerilimim) otobüs garından köprüye kadar devam ediyor. O ara kafayı yediğimden ve artık sıkıldığımdan kendimi Interpol' e veriyorum. Ya da "who's in a bunker? who's in a bunker? women and children first and the children first and the children" diye içten içe o uykudan uyanıyorum. "lan acaba şu otobüste Radiohead dinleyen kaç kişi vardır?" diye kafa yora yora (kafa arslonga arslonga) köprüye varıyorum. Her zamanki gibi dersaneden çıkmış insanlar, bi de iddaacının önünde kuyruk oluyor. Mydonose dönerini görünce Antakya' da olduğuma seviniyorum ve sonra Kitabevine varıyor "evin anahtarı yok bende" diyorum "zaten ne zaman oldu ki?" diye laf işitiyorum (burası başlı başına başka bir hikaye ciddiyim!) sonra eve gidip uyuyorum.
14 Mart 2010 Pazar
Antakya Yemekleriyle Tarikat Kurmak
antakya yemekleriyle dolu gelen kargonun insanların üstündeki yaptırım gücünüzü arttırdığını biliyormuydunuz?
örneğin hayatında ilk defa kebo yemiş insan "sen kebo getir ben odana mikrodalga alırım aabi" diye yalvarabiliyo
yada her telefonla konuşmanızda "annen mi? annense koli yollasın" şeklinde olaylar yaşanabiliyo
bende bu gücü tarikat kurmakta kullanabiliriz diye düşündüm
bir oruk için intihar komandosu çıkartırım burdan ben o derece.
lazım olursa çekinmeyin
örneğin hayatında ilk defa kebo yemiş insan "sen kebo getir ben odana mikrodalga alırım aabi" diye yalvarabiliyo
yada her telefonla konuşmanızda "annen mi? annense koli yollasın" şeklinde olaylar yaşanabiliyo
bende bu gücü tarikat kurmakta kullanabiliriz diye düşündüm
bir oruk için intihar komandosu çıkartırım burdan ben o derece.
lazım olursa çekinmeyin
Tech Deck
Şimdi bildiğiniz üzere, kısa zaman önce reklamlarında parmak kadar kaykaylarla, hiperaktif bi punk back ground müziği eşliğinde, fiziğe aykırı hareketler yapılan tech deck denen uyuz bişe çıktı.
İlk gördüğümde nefret ettim, ama sonra arkadaş baskısıyla aldım. (kaykay seçme aşaması bir ömür)
Şimdi bu olayın kaykayı var, merdivenler falan yapmışlar güzel görünüyo falan, ama ne kadar uğraşsamda o adam gibi zıplatamadım kaykayı neyse zamanla olur dedim.
3 haftadır sraforlu karton üstünde işi gücü bıraktım alıştırma yapıodum 1 cm ye yakın zıplattım sonra. (kaykayım uçuyo şahitlerim var)
Sonra düşündüm ben ne için yapıyorum bunu diye amaç bulamadım.
Sonra arkadaşıma da aldırdım karşılıklı oturup zıplatıyoruz şimdi.
Beyninin değer yargıları 20 dakika ile 35 dakika tech deck ile oynadıktan sonra kaybolduğu için "aslında iimiş haa, olum half tube satılıyo ondan da alalım" demeye başlıyosunuz
bu konudan bahsetmemdeki amaç şudur ki bu saçma şeyi antakyaya da bulaştırmayı düşünüyorum turnuva yapalım mutlu olalım diye.
tohumları hazırlıyorum (joker gülüşü) kardeşimin doğum günü hediyesi bilin bakalım ne olacak
tabiiki tech deck.
sonra oradan onun arkadaşına diyerek bulaşacak size ulaşacak
sonra dünyayı ele geçirecek.
ollie yaptık şimdi sıra nollie de.
şöyle bir sıkıntı var zeki müren diksiyonuna sahip olmadığınız sürece insanlar siz nekadar bastırarak "tek dek" derseniz deyin "tek tek" (ibrahim tatlısesten inciler döktüren bile oldu) anlıyolar. onun için yazılı vermek daha mantıklı geliyo bana.
İlk gördüğümde nefret ettim, ama sonra arkadaş baskısıyla aldım. (kaykay seçme aşaması bir ömür)
Şimdi bu olayın kaykayı var, merdivenler falan yapmışlar güzel görünüyo falan, ama ne kadar uğraşsamda o adam gibi zıplatamadım kaykayı neyse zamanla olur dedim.
3 haftadır sraforlu karton üstünde işi gücü bıraktım alıştırma yapıodum 1 cm ye yakın zıplattım sonra. (kaykayım uçuyo şahitlerim var)
Sonra düşündüm ben ne için yapıyorum bunu diye amaç bulamadım.
Sonra arkadaşıma da aldırdım karşılıklı oturup zıplatıyoruz şimdi.
Beyninin değer yargıları 20 dakika ile 35 dakika tech deck ile oynadıktan sonra kaybolduğu için "aslında iimiş haa, olum half tube satılıyo ondan da alalım" demeye başlıyosunuz
bu konudan bahsetmemdeki amaç şudur ki bu saçma şeyi antakyaya da bulaştırmayı düşünüyorum turnuva yapalım mutlu olalım diye.
tohumları hazırlıyorum (joker gülüşü) kardeşimin doğum günü hediyesi bilin bakalım ne olacak
tabiiki tech deck.
sonra oradan onun arkadaşına diyerek bulaşacak size ulaşacak
sonra dünyayı ele geçirecek.
ollie yaptık şimdi sıra nollie de.
şöyle bir sıkıntı var zeki müren diksiyonuna sahip olmadığınız sürece insanlar siz nekadar bastırarak "tek dek" derseniz deyin "tek tek" (ibrahim tatlısesten inciler döktüren bile oldu) anlıyolar. onun için yazılı vermek daha mantıklı geliyo bana.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)