Şehre ayak basar basmaz otobüse binmek.

Şöyle bi şey var, ben Antakya' ya 2-3 hafta önceden gitmeye karar vermezsem; daha doğrusu, karar vermekten çok; yapma aşamasına geçmezsem (bu konuda ne kadar acar olduğumu herkes bilir aslında da) Antakya' ya uçak bileti bulamam. İşte o zaman; derinlerden nefesler alma vakti gelir. Çünkü sırada Beşiktaş' taki Has bürosuna gitmek vardır. (genel olarak herkese olduğu gibi)

Neyse; senaryomuzun gelişme kısmı, benim uçak bileti bulamayıp 16 saat yolculuk otobüs yolculuğu yapmam mı? değil... O otobüs yolculuklarındaki 16 saat; genelde, Air, Musette, Dustin O' Halloran ve Kings of Convenience (fix playlist) dinlediğim için uyur; araba mola verince uyanır, sonra arabanın motoru ısındığında tekrar uyur. Sonra, eğer otobüs ekspress değil ise; Payas civarlarında uyanıp payas simiti yer; sonra bi daha uyur, topboğazı yakınlarında "oğlum geldin mi?" telefon konuşmasını yapar ve tahmin edeceğiniz üzre gene uyur; gara varıp o güzelim, tonu yüksek Antakya şivesini duyar ve yolculuğumu bitirdiğimi fark ederim.

Ve bunların hiçbiri de o kadar fazla koymaz.

Ama bir şey varki koyan; yani artık koyan... İşte otogarda inip; belediye otobüsüne binme evremdir. Sebebine hemen fılaşbek yapıyoruz...

6 ay önce İstanbul' a geldiğimde, trafik açısından berbat bi yere geldiğimi bir kaç saat içinde hissetmiştim. Herkes bizim Antakya' lı ZHL gibi araba kullanıyordu sonuçta. Neyse; otobüsleri ezberleyecek kadar şehre alışınca bu hissiyata bir de "keşke her yere tramvay, metro olsaydı" rüyaları eklenmiş oldu... Boş yollar yok ki arabalar fink atsın...

Tekrar, Antakya otogarındayız. Ve mavi otobüse binmiş vaziyetteyiz...

Belediye otobüsü gardan 20 km hız ile çıkıyor... Yol boyunca oluşan uykunun cemeresini çekmeye de başlıyorum. Boynum ağrıyor... Ve daha fenası BOMBOŞ YOLDA OTOBÜS 2O KM HIZ YAPIYOR! Lan İstanbul' da bu boşluğu otobüsler bulsa; Schumi' yi sollar lan!!

Sekans (ve o yavaşlığa karşı oluşturduğum gerilimim) otobüs garından köprüye kadar devam ediyor. O ara kafayı yediğimden ve artık sıkıldığımdan kendimi Interpol' e veriyorum. Ya da "who's in a bunker? who's in a bunker? women and children first and the children first and the children" diye içten içe o uykudan uyanıyorum. "lan acaba şu otobüste Radiohead dinleyen kaç kişi vardır?" diye kafa yora yora (kafa arslonga arslonga) köprüye varıyorum. Her zamanki gibi dersaneden çıkmış insanlar, bi de iddaacının önünde kuyruk oluyor. Mydonose dönerini görünce Antakya' da olduğuma seviniyorum ve sonra Kitabevine varıyor "evin anahtarı yok bende" diyorum "zaten ne zaman oldu ki?" diye laf işitiyorum (burası başlı başına başka bir hikaye ciddiyim!) sonra eve gidip uyuyorum.