bu akşam : DUMAN

memleketin en büyük - daha doğrusu en iyi - grubu olduğunu kimseyle tartışmaya tenezzül etmeyeceğim gruptur duman. dünyada en sevdiğim 2 - 3 gruptan bi tanesi. (bkz : bitanesinden bitanesine) duman yıllar sonra ankara'ya gelmeye karar vermiş. ankara'ya 5 saat ve 10 liralık uzaklıkta olduğum için hemen damladım tabii ki.
başlangıç saati 23.45 yazıyordu ve ben de 23.20 gibi 312 arena'ya yol aldım. içeri girdiğimde "haaatunuuun canı çekeeeeer" diye tam gaz devam etmekteydi konser, açıkçası hayal kırıklığına uğramıştım. bir saniye bile kaçırmak istemezdim. hemen hoplayıp zıplayanlar arasında yerimi aldım. kaan tangöze her zamanki adidas eşofmanını giymiş, bizleri gaza getirmekle meşguldu. adamlar seyirciye oynamayı çok iyi biliyor, tabi bunu bilinçli bi şekilde yaptıklarını söylemek yanlış olur. sahnedeyken eğlendiklerini o kadar hissediyorsunuz ki samimiyetlerine inanmamak mümkün değil. fark etmemenin imkansız olduğu bi başka şey bu insanların aslında ne kadar iyi arkadaş olduğu, beraber çalmaktan ne kadar zevk aldıkları. bunca yıldır birbirlerini ezberlemişler artık ve bu sahnede onlara çok güzel bir elektrik katıyor. ama konser arasında beni şaşırtan bişey vardı. duman konser arasında arctic monkeys çalıyordu. arctic monkeys'i seviyorlar mı gerçekten yoksa mekan mı ayarlıyor böyle şeyleri diye düşüne düşüne bi bira çaktım. konserin 2.yarısı başlayınca artık gaz şarkılar patlamaya başlayınca, sahnedekiler de izleyenler de coştu. özellikle bir belki alışman lazım vardı ki yarım saat süren ve doğaçlamalarla dolu bana kalırsa konserin en güzel anlarıydı. klasik duman coverları benim sadık yarim kara topraktır, olmadı yar, çile bülbülüm gibi çok başarılıydı. zaten 3 saate yakın sahnede kaldıkları için köprüaltı hariç keşke çalsalardı dediğim şarkı olmadı. zaten gecenin tek hayal kırıklığı da buydu. çünkü duman, rockncoke 2006da neyse o akşam da oydu. coşkuluydu, heyecanlıydı, hareketliydi, bir numaraydı.

lugano'nun kafa tokuşturması

">

şehir içi 3 lira

çok kimseler bilmez antakyada normalde pek sık rastlanmayan bi taşıma şekli vardır:

motosiklet taksi!

köprüden cumhuriyet caddesine girer girmez solda birkaç motosikletli amca bekler. büyük kanuni motorlar.
fark eden oldu mu hiç fark eden de bu adamlar burda neden bekliyorlar diye düşünen oldu mu bilmiyorum ama yaz kış otobüslerin çalışmadığı - antakyada zaten akşam 10 da biter 9 numara - saatlerde bizim gibi saplar için iyi bi ulaşım aracıdırlar.
tesadüfen öğrendiğim bu taksileri kullanmıştım bi keresinde. motosikletin büyük sarsıntısı indikten sonra da bi süre yaylanarak yürümeme sebep olmuştu hatta.

Şehre ayak basar basmaz otobüse binmek.

Şöyle bi şey var, ben Antakya' ya 2-3 hafta önceden gitmeye karar vermezsem; daha doğrusu, karar vermekten çok; yapma aşamasına geçmezsem (bu konuda ne kadar acar olduğumu herkes bilir aslında da) Antakya' ya uçak bileti bulamam. İşte o zaman; derinlerden nefesler alma vakti gelir. Çünkü sırada Beşiktaş' taki Has bürosuna gitmek vardır. (genel olarak herkese olduğu gibi)

Neyse; senaryomuzun gelişme kısmı, benim uçak bileti bulamayıp 16 saat yolculuk otobüs yolculuğu yapmam mı? değil... O otobüs yolculuklarındaki 16 saat; genelde, Air, Musette, Dustin O' Halloran ve Kings of Convenience (fix playlist) dinlediğim için uyur; araba mola verince uyanır, sonra arabanın motoru ısındığında tekrar uyur. Sonra, eğer otobüs ekspress değil ise; Payas civarlarında uyanıp payas simiti yer; sonra bi daha uyur, topboğazı yakınlarında "oğlum geldin mi?" telefon konuşmasını yapar ve tahmin edeceğiniz üzre gene uyur; gara varıp o güzelim, tonu yüksek Antakya şivesini duyar ve yolculuğumu bitirdiğimi fark ederim.

Ve bunların hiçbiri de o kadar fazla koymaz.

Ama bir şey varki koyan; yani artık koyan... İşte otogarda inip; belediye otobüsüne binme evremdir. Sebebine hemen fılaşbek yapıyoruz...

6 ay önce İstanbul' a geldiğimde, trafik açısından berbat bi yere geldiğimi bir kaç saat içinde hissetmiştim. Herkes bizim Antakya' lı ZHL gibi araba kullanıyordu sonuçta. Neyse; otobüsleri ezberleyecek kadar şehre alışınca bu hissiyata bir de "keşke her yere tramvay, metro olsaydı" rüyaları eklenmiş oldu... Boş yollar yok ki arabalar fink atsın...

Tekrar, Antakya otogarındayız. Ve mavi otobüse binmiş vaziyetteyiz...

Belediye otobüsü gardan 20 km hız ile çıkıyor... Yol boyunca oluşan uykunun cemeresini çekmeye de başlıyorum. Boynum ağrıyor... Ve daha fenası BOMBOŞ YOLDA OTOBÜS 2O KM HIZ YAPIYOR! Lan İstanbul' da bu boşluğu otobüsler bulsa; Schumi' yi sollar lan!!

Sekans (ve o yavaşlığa karşı oluşturduğum gerilimim) otobüs garından köprüye kadar devam ediyor. O ara kafayı yediğimden ve artık sıkıldığımdan kendimi Interpol' e veriyorum. Ya da "who's in a bunker? who's in a bunker? women and children first and the children first and the children" diye içten içe o uykudan uyanıyorum. "lan acaba şu otobüste Radiohead dinleyen kaç kişi vardır?" diye kafa yora yora (kafa arslonga arslonga) köprüye varıyorum. Her zamanki gibi dersaneden çıkmış insanlar, bi de iddaacının önünde kuyruk oluyor. Mydonose dönerini görünce Antakya' da olduğuma seviniyorum ve sonra Kitabevine varıyor "evin anahtarı yok bende" diyorum "zaten ne zaman oldu ki?" diye laf işitiyorum (burası başlı başına başka bir hikaye ciddiyim!) sonra eve gidip uyuyorum.

Antakya Yemekleriyle Tarikat Kurmak

antakya yemekleriyle dolu gelen kargonun insanların üstündeki yaptırım gücünüzü arttırdığını biliyormuydunuz?
örneğin hayatında ilk defa kebo yemiş insan "sen kebo getir ben odana mikrodalga alırım aabi" diye yalvarabiliyo
yada her telefonla konuşmanızda "annen mi? annense koli yollasın" şeklinde olaylar yaşanabiliyo
bende bu gücü tarikat kurmakta kullanabiliriz diye düşündüm
bir oruk için intihar komandosu çıkartırım burdan ben o derece.
lazım olursa çekinmeyin

Tech Deck

Şimdi bildiğiniz üzere, kısa zaman önce reklamlarında parmak kadar kaykaylarla, hiperaktif bi punk back ground müziği eşliğinde, fiziğe aykırı hareketler yapılan tech deck denen uyuz bişe çıktı.
İlk gördüğümde nefret ettim, ama sonra arkadaş baskısıyla aldım. (kaykay seçme aşaması bir ömür)
Şimdi bu olayın kaykayı var, merdivenler falan yapmışlar güzel görünüyo falan, ama ne kadar uğraşsamda o adam gibi zıplatamadım kaykayı neyse zamanla olur dedim.
3 haftadır sraforlu karton üstünde işi gücü bıraktım alıştırma yapıodum 1 cm ye yakın zıplattım sonra. (kaykayım uçuyo şahitlerim var)
Sonra düşündüm ben ne için yapıyorum bunu diye amaç bulamadım.
Sonra arkadaşıma da aldırdım karşılıklı oturup zıplatıyoruz şimdi.
Beyninin değer yargıları 20 dakika ile 35 dakika tech deck ile oynadıktan sonra kaybolduğu için "aslında iimiş haa, olum half tube satılıyo ondan da alalım" demeye başlıyosunuz
bu konudan bahsetmemdeki amaç şudur ki bu saçma şeyi antakyaya da bulaştırmayı düşünüyorum turnuva yapalım mutlu olalım diye.
tohumları hazırlıyorum (joker gülüşü) kardeşimin doğum günü hediyesi bilin bakalım ne olacak
tabiiki tech deck.
sonra oradan onun arkadaşına diyerek bulaşacak size ulaşacak
sonra dünyayı ele geçirecek.
ollie yaptık şimdi sıra nollie de.
şöyle bir sıkıntı var zeki müren diksiyonuna sahip olmadığınız sürece insanlar siz nekadar bastırarak "tek dek" derseniz deyin "tek tek" (ibrahim tatlısesten inciler döktüren bile oldu) anlıyolar. onun için yazılı vermek daha mantıklı geliyo bana.

bant dergisi

Eğer yazdığımız bu yer, bir nebze de olsun, Antakya' ya daki günlerimin encamına dair bir şeyleri duymak istiyorsa; en başta bahsetmem gereken şeylerden birisi Bant Dergisidir sanırım...

Dergi, çok net hatırlamasam da 2004 yılında filan; James Hakan Dedeoğlu ve tayfası tarafından kuruldu. O günden beri, dünyada olan biten plastik sanatlar, sinema, müzik ve edebiyata dair en "karizmatik" haberleri ve değerlendirmeleri ulaştırmak konusunda oldukça başarılı bir çizgide devam etmekte. Ve tabii az kaymağını yemedim derginin... Mesela, en sevdiğim sinema yazarını buldum! Onun yazdığı filmleri izledim (gözlerinden öpüyorum Melikşah) sonracığıma en sevdiğim "abla" yı Ekin' i buldum, (kimkiokimkiokimkio) ve gerçekten bi abi; Hakan Dedeoğlu tabii... Neyse işte böyle... Nerdeysem, ailem kadar bu insanların yararı olmuştur bana.

Şimdi bu kadar olmadı tabi... görmek gerek...


www.bant.tv

bizim tükandan gidip alabilirsiniz.

sinek kadar kocam olsun başımda bulunsun

Bu aralar o kadar çok bu kitabı düşünüyor, o kadar çok bu kitaba dair atıp tutuyorumki ilk yazcağımda bunla alakalı olsun istedim...


Bazı insanlar vardır; aslında hayatlarına dair azbuçuk çıkarım, tahmin yahutta yorum yapabildiğimiz. Henüz okula giderken yürüdüğümüz sokakta değildir onlar. Fakat en azından; sabahleyin merdivenleri üçer beşer inerken, sıraladığımız dairelerin, kilitli kapıları ardında güvende olandırlar. Hani, yavaştan kahvaltı sofrasını toplayıp, zeytin çekirdekleriyle, ekmek kırıntıları sarı bezle, bitmiş tavaya iteleyen... İşte bu kitap, Hatice Meryem' in müthiş Sait Faik- esk kaleminden; taşra değil, masal hiç olmayan üslubuyla; o insanların hayatına göz atar. Gönül gözü bile üstelik!

O kadınların hayata dair somutlaşması konusunda da; düşündürmesi de cabası!


Sinek Kadar Kocam Olsun Başımda Bulunsun' un yanında; Ece Temelkuran, Mine Kırıkkanat vesaire feminizmi tırto kalır benim gözümde. Kıssadan hisse, budur!

"taşkala" yapamamak

"taşkala" kelimesinin antakya'ya özgü bir kavram olduğunu ancak şehir dışına çıktığınız vakit anlayabiliyorsunuz. mesela "leame"nin antakya'ya özgü bir kelime olduğunu kestirmek güç değil. ancak "taşkala"nın antakya'ya özel bir kelime olduğunu öğrendiğinde ister istemez mortingen oluyor insan. bu güzel kelimeyi kullanamamak köprü - eski otogar istikametinde yürümüş insanları -bizim gibi- yaralıyor. çünkü farkında olmadan mutlaka kullanıyorsunuz ve akabinde insanların suratındaki "ney ney bidaha söyle bakıym yeğenim" ifadesi insanda soğuk duş etkisi yaratıyor. bakıyorsunuz öylesine, onlar da size bakıyorlar bir süre. sonra açıklamaya çalışıyorsunuz durumu en kötü kısım da burası. "taşkala nedir olm? o ne biçim kelime lan?" sorusuna verilebilecek en güzel cevap şudur aslına bakarsanız : "böyle, ibne kimin puşt kimin bir şey". bu açıklamayı belki peyote'de, 6.45'te bira içerken yapabilirsiniz, gülebilirsiniz, hatta şuh kahkahalar bile atabilirsiniz. ancak kayseri'de bunu söylediğiniz anda durumu açıklayacak kadar vaktiniz olmayabilir. (bkz: kayseri erkekleri) kayseri - istanbul farkı da tamamen budur aslına bakarsanız. o yüzden bizim için aslolan kayseri cevabına geçersek eğer en güzeli şudur : "abi ne biliym böyle gırgır, şamata gibi bi anlamı var ama tam öyle değil aslında daha çeşitli, genel falan..." diye gidersiniz ve asla tam anlamını açıklayamazsınız. bi süre sonra artık farklı farklı insanlara farklı farklı tanımlar yapamaz hale gelirsiniz. herkese aynı cevabı verirsiniz. her açıklayışınızda yüzünüze çarpar "tam anlamı bulamadığınız gerçeği". böyle durumlarda elden bir şey gelmiyor. üzülüyor insan, sessizleşiyor.

whatever
take care

what's eating Gilbert Grape

İlk blogun konusunun bu film olması tesadüf değil, yoğun istek sonucudur. Şu anda ki hislerle film hakkında konuşmak ona haksızlık etmek gibi olacak, mazur görün. Filmin konusu, yönetmeni, oyuncusu, ıvır-zıvırı muhabbetine girmeme hiç gerek yok sanırım. En kolay ulaşılabilecek bilgiler onlar çünkü. Asıl konuşmaya değer olan filmin bıraktığı o kocaman etki. Söylenebilecek en açık yargı, filmi izlemekten çok yaşamış olmamdır galiba. Film kendi doğal çerçevesinde akıp giderken, siz de sürükleniyorsunuz onunla birlikte. Sıradan bir konuyu basit bir anlatımla bu kadar etkili kılabilmek yetenek işi olsa gerek. Filmin tek bir sahnesinde bile yapaylık yok. Her şey o kadar olası ve o kadar gerçek ki. Ve o devasa oyunculuk! Leonardo hep çocuk kalsaymış ve hep o filmde yaşasaymış keşke.. Johnny Deep ayrı bir olay zaten. Adam hangi filmde oynasa izlenir kılıyor filmi. Ona rağmen Leonardo DiCaprio filmi almış götürmüş adeta. Yönetmenin varlığını da göz ardı etmemek gerek. İmgelere, üstü kapalı anlatımlara, şiirselliğe ihtiyaç duymadan; tüm saflığıyla anlatmış hikayeyi. Öyle gerçek ki, sanki çevrenizde birileri aynı hayatı yaşıyor gibi..

Senaryo dersinin ilk günü hoca bir filmin senaryosu için olmazsa olmaz 3 ilkeden bahsetmişti. "İlişki-çelişki-vazgeçilmezlik." Başta "yok artık her filmde de bunlar mı olur" desem de, izlediğim her şaheser de bu ilkelerin olması düşündürtmeye başladı. İşte what's eating Gilbert Grape' de adeta bu ilkelerden oluşmuş gibi. Grape ailesinin arasındaki ilişki son derece açık ve net zaten. Gilbert'ın yaşadığı kasabaya sıkışmış olması, gitmek istemesine rağmen gidememesi, ailesine son derece değer vermesine rağmen bazen katlanamaması vb şeylerde de çelişki en üst düzeyde zaten. Vazgeçilmezlik ise filmin her karesinde var. Gilbert ve Arnie arasındaki bağ gibi. Biraz daha uzatırsam filmi sahne sahne anlatmaya başlayacağım ki bu pek hoş olmaz. Bu kadar zaman boyunca bu filmi izlememiş olmam da benim ayıbım zaten. Konu fazlasıyla dağıldı, başta da dediğim gibi filme daha fazla haksızlık etmenin lüzumu yok. İzleyin, izlettirin.

Son olarak;

İnsanların fikirlerine önem vermenin ne kadar doğru bir şey olduğunu bir kez daha görmüş oldum.

Beni öncelikle Arnie, Gilbert, Becky ve diğerleriyle tanıştıran; Lasse Hallström'u keşfetmemi sağlayan ve yazmaya zorlayan Onur'a teşekkürlerimi bir borç bilirim (:

Huzurlu geceler...

libertines ve peter doherty hikayesi.

libertines 2002 yılında up the bracket'i çıkardığı vakit ingilizler oasis'ten bu yana gelmiş en heyecanlan verici gruplarıyla karşılaşmıştı. barat ve doherty'nin ortaya koydukları şey the smiths - the clash karışımı bir iş olarak sunuluyordu. daha doğrusu 80lerin 90ların müziğinin 2000lerdeki hali gibi. - bu cümleler tamamen ezber cümlelerdir. 80lerin 90ların müziğini iyi bilmediğim için yorum yapma hakkını görmüyorum kendimde- kendi fikrimce ise bu müzik yeni bi punk-garage-pop karışımı bi müzikti. başta arctic monkeys olmak üzere biçok genci etkiledikleri bir gerçekti. bu efsane grup -genel olarak- pete doherty'nin uyuşturucu sorunu nedeniyle yalnızca 2 albüm çıkarmışken dağıldı. geçen seneler boyunca birçok kez beraber çaldı doherty ve barat, birçok kez reuniondan bahsedildi hala da bahsediliyor. hatta Daily Star's blogger Kim Dawson kendi blogunda Libertines üyelerinin 2010 yılı için bir anlaşma imzaladıklarını yazmış durumda. ben de geçen hafta bir bbc röportajında carl barat'ın ağzından 2011de çok büyük ihtimalle libertines'in birleşeceğini okudum. hatta 2010daki reading ve leeds gibi festivallerde teklif almışlar çok büyük paraların döndüğü. peter doherty kabul etmiş, ancak carl barat bunun doğal yollardan olmasını -sanki çocuk yapıyorlar- beklemeyi uygun görmüş. bunu da peter doherty'nin ağzından duyuyoruz. doherty tekliften sonra barat'ı aramış ve şöyle demiş : "hadi sahneye çıkalım ve alalım şu parayı" barat'ın cevabı ise şu olmuş : "bunun için tekrar arkadaş olmamız gerekiyor pete". doherty üstelemiş : "let's be friends!" ancak carl'ı ikna etmeyi başaramamış ve büyük ihtimalle sahneye çıkmayacaklar 2010'da. aslında peter 2008'de camden'de sahne aldığında sürpriz bi şekilde sahneye çıkan carl'ı şöyle selamlamıştı. "stone me carl". beraber don't look back into the sun ve don't look back in anger karışımı bi şarkı çaldılar ve ikilinin arasındaki grup kimyası tekrar gelmiş gibi görünüyordu. ancak o zamanlarda programların yoğun olduğu gerekçesiyle reunion gerçekleşmemişti.
libertines bi köşede dursun, grup dağıldıktan sonra pete doherty manken kate moss'la yaşadığı sansasyonel ilişki nedeniyle tabloid basını epey meşgul etti. hapse girip çıktı, defalarca rehabilitasyon merkezlerine yattı, kur'an okumaya başladı, müslüman olduğu söylendi, almanya'da konser sırasında nazi marşı okudu ve büyük tepki aldı ve daha birsürü şey. yani müzikle alakasız biçok şey yaptı. ancak babyshambles'la ortaya koyduğu iş hiç fena değildi, 2009da çıkardığı solo albüm de öyle. hatta solo albümü benim için ayrıdır. sheepskin tearaway, i am the rain, broken love song, last of english roses'i bıkana kadar dinlemişimdir. libertines'in iki liderinin de gruptan sonra çıkarttığı albümler güzeldi bence. dirty pretty things ve babyshambles libertines kokuyordu. ama geç tanıştığım bu grubu-libertines- bi de kendi zamanında dinlemeyi isterim açıkçası. yani bi reunion beni havalara uçurabilir.
herneyse. yazının sonunu bağlayamayacağım gibi duruyor. noel gallagher'ın da dediği gibi, eğer peter müziğe odaklanırsa gerçekten iyi işler çıkarabilir ancak odaklanmazsa yakında herkes onu kate moss'un eski sevgilisi olarak tanıyacak. biraz adam olsa ve eskiden olduğu gibi ıslak saçlarıyla libertines mikrofonunun önüne geçse şu anda dünyanın en büyük gruplarından biriydi libertines. hala da şanslarını kaybetmiş değiller.

BRE ZALIM